เมื่ออินเตอร์เนตเพิ่มพลังให้ Six Degrees of Separation

ไม่น่าเชื่อว่า อุ้มเมืองคานส์ ถูกจับโกหกได้
เรื่องสร้างปาหี่ได้รับรางวัลจากเทศกาลภาพยนตร์คานส์
โดยชุมชนออนไลน์ในเวบพันทิพ จากการที่ มีหนึ่งคนสงสัย
และมีหนึ่งคนที่สามารถ เชื่อมโยงเช็ครายชื่อกับส่วนจัดการประกวดภาพยนตร์รายการนี้ได้ว่า ไม่มีชื่อ คุณอุ้ม ในลิสต์ของผู้ได้รับรางวัล

ไม่ต้องพึ่งตำรวจ ไม่ต้องจ้างนักสืบ
ไม่ต้องนั่งเครื่องบินข้ามโลกไปตรวจสอบ
เท่ากับ ต้นทุนของการปกป้องภาพลักษณ์วงการภาพยนตร์ไทย
เท่ากับ 0 บาท(โอเคแหละ มันอาจจะมีค่าไฟจากการต่อเนตเล่นบ้าง
ถือว่าหยวนๆ ละกันนะ)

กับทฤษฎีที่ว่า ระหว่างตัวเราและใครซักคนบนโลก
ถูกคั่นด้วยคนเพียงหกคนเท่านั้น
วันนี้เมื่อมีอินเตอร์เนต มันก็ไม่ถึง 6 ซะแล้ว
จากกรณีนี้ ทฤษฎีเดิมอาจต้องเปลี่ยนเป็น
Two or Three Degrees of Separation แล้วก็ว่าได้
ยิ่งถ้าคนที่เราต้องการตามหามี Twitter และ
Social Network ต่างๆ
ก็ยิ่งง่ายต่อการค้นพบเขาคนนั้นมากขึ้นไปอีก

ความสัมพันธ์ระหว่างคนกับคน กำลังก้าวสู่มิติใหม่

เราจะใช้ประโยชน์จาก Two Degrees of Separation Power Online ได้อย่างไรบ้าง

ผมขอเสนอ ให้ของบประมาณ ปปช. มาจัดตั้งหน่วยจารกรรมข้อมูล
แทรกตัวเข้าไปทำงานในทุกหน่วยงานราชการสำคัญ
เมื่อมีข้อมูลทุจริต ก็เอามาเผยแพร่แบบออนไลน์เลย ทำเวบเลยยิ่งแจ่ม
เมื่อตัวเป้งโดนย้ายหรือโดนจับ
ก็ไม่สามารถกลับมาสาวความในหน่วยงานที่ตนเองเคยทำได้
คนใหม่มา ก็คงจะหนาวๆ
คราวนี้ จะโกง ก็คงปวดหัว เพราะอาจซวยไม่รู้ตัว

และคงจะมีสื่อมวลชน เป็นลูกค้าและหาสปอนเซอร์ได้เยอะอยู่นะงานนี้

กินข้าวเย็นแบบมี CSR กินเหล้าแบบสร้างแบรนด์

วันนั้นใกล้เลิกงาน ท้องเริ่มหิว ก็เริ่มคิดว่าจะกินไรดี
ฉับพลัน เทรนด์การกิน และรสชาติที่คุ้นเคย
บวกกับความใส่ใจต่อสุขภาพก็มาเยี่ยมมโนสำนึก

ทางเลือก a
ถ้ากินอาหารญี่ปุ่นเซ็ตร้านดัง+ของกินเล่น ราคารวมเซอร์วิชาร์จแล้ว อยู่ที่ 250 บาท
ได้แอร์เย็นฉ่ำ อาหารอร่อยแบบที่เคยแน่นอน บริการก็คงจะได้มาตรฐานอย่างเคย
และเงินของกระผมก็จะหมุนไปที่เจ้าของกิจการซึ่งน่าจะรวยโขอยู่แล้ว
แต่ถ้าเลือกทางนี้ ผมจะรู้สึกเปลืองแล ะจะต้องเพิ่มความอึดนิดนิด โดยการขึ้นรถตู้กลับบ้าน แล้วต่อมอไซค์

จากนั้นความคิดด้านประหยัดเงินก็ผุดขึ้น พร้อมการวิเคราะห์เชิงเศรษฐศาสตร์เพื่อประเทศไทย
(หาเหตุผลสนับสนุนความคิดด้านประหยัดเงิน) นั่นคือ
ทางเลือก b
กินข้าวร้านข้าวต้มตามสั่ง นั่งไม่ค่อยสบายเท่าไหร่
เมนูยืนพื้น (ต้องสั่ง) ของกระผมคือ ผัดผัก (คะน้า ปวยเล้ง ผักบุ้ง ว่าไป)
เมนูรอง (สมทบความอร่อยที่หลากหลายขึ้น) คือไก่ผัดเม็ดมะม่วงบ้าง จับฉ่ายบ้าง ยำไข่เค็มบ้าง
ข้าวสวย 1 ถ้วย หรือถ้าข้าวต้มก็ 2 ถ้วย กับข้าวสองอย่าง อิ่มดี สิริรวมแล้วอยู่ที่ 120 ไม่น่าเกิน
แต่มาตรฐานรสชาติและปริมาณมีบ่อยๆ ที่ไม่คงที่ลักษณะความสะอาด ตะเกียบที่ใช้ซ้ำ
ซึ่งถ้าเลือกทางนี้ เงินก็จะไหลเข้ากระเป๋ากับคนท้องที่
ที่ควรจะได้ตังค์เพิ่มมากกว่าคนที่รวยโขอยู่แล้ว
และหากเลือกทางนี้ ก็เรียกแท็กซี่ได้เลย เพราะงบโอเคแลกกะความสบาย
แล้วเงินของผม ก็จะหมุนอยู่ในระบบที่เกี่ยวเนื่องกะคนส่วนหลักของประเทศมากกว่า
เช่นแม่ค้าขายผัก หมู ในตลาดสด ไก่ ฯลฯ โอ้วจอร์จ เงิน 120 ของผม ช่วยชาติได้

ณ คืนวันศุกร์ คืนหนึ่ง ที่ผับไฮโซแห่งหนึ่ง พลุกพล่านไปด้วย สาวไฮโซ
บนโต๊ะผมกะเพื่อนๆ มีเหล้าแบล็คเลเบิ้ลครับ
พระเจ้า ความคิดวิเคราะห์เชิงเศรษฐศาสตร์เพื่อประเทศไทย ไม่ผุดขึ้นมาเลย
แล้วทำไม ผมกับเพื่อนๆ ไม่สั่ง แม่โขง หงษ์ทอง
คงไม่ต้องให้บอกมั้งครับ อิอิ