กลอนสอนบัว

เอาอะไรวัดใครว่าใจหยิ่ง เพียงความจริงที่นึกเอาเท่านั้นหรือ

ความทะนงในตนนั้นผิดฤา หากทะนงนั้นคือจากหมั่นเพียร

อยากให้ใครอื่นเขานั้นเคารพ จงเคารพตัวเองไว้ให้สเถียร

หากโมหะนั้นยังพาให้เบียดเบียน ถึงพากเพียรหมั่นไปก็มืดมน

เพราะสังขารมีหน้าที่ไว้ตอบจิต สิ่งใดคิดจึงกระทำน้อมนำผล

สนิมจึงเกิดจากเนื้อแต่ในตน ประกายเพชรที่ฉายยลก็เช่นกัน

ต่างชีวิตต่างเลือดเนื้อต่างวิถี ต่างย่อมมีทางตนเองบรรเลงฝัน

แม้พี่น้องร่วมอุทรยังต่างกัน ดั่งใบไม้เหมือนกันนั้นไม่มี

แล้วจะหวังอันใดให้เหมือนเล่า ความคิดท่านต่างจากเขาก็ผิดสิ

แสวงร่วมสงวนต่างนี่สุดดี ปราชญ์กวีได้ชี้ทางสว่างใจ

แม้คาดหวังสิ่งใดจงให้เขา จะได้คืนสิ่งที่เราได้ส่งให้

นี่คือกรรมศาสดาท่านว่าไว้ สุดแล้วไซร้ แค่ร่วมภพมาพบพาน